De levensupdates hotline
Ik hou van eindeloze spraakberichten
Op maandag krijg ik teleurstellend nieuws. Ik word gebeld wanneer ik op kantoor ben, snel duik ik een belhokje in. Gelaten hoor ik het bericht aan. Ik knik, zeg nog wat vriendelijke dingen en hang op voordat de tranen komen. Direct na het telefoontje stuur ik een berichtje in de groep met Annemarijn en Lisa. Met hen heb ik een continue levensupdates hotline die nooit sluit. Ik typ een snel berichtje met een korte reflectie op hoe ik me voel. Het duurt niet lang voordat de bemoedigende berichtjes binnenkomen.
Aan het eind van de middag stuurt Annemarijn nog een spraakbericht. Nu de werkdag erop zit, is ze benieuwd hoe het gaat. Of ik nog steeds oké ben met het nieuws dat ik heb gekregen. Ik ben blij dat ze appt want ik wil het graag van me af praten. Dus ik druk op het microfoontje rechts onderin mijn scherm en begin met praten. Even kletsen, dat is alles wat het is. Ongefilterd, ondoordacht. Gewoon wat er in mijn hoofd leeft. Ik verzend het bericht en zie dat mijn memo alweer vijf minuten duurt. Wanneer ik de volgende ochtend mijn telefoon weer opstart. Zie ik dat ik een reactie heb. Een paar getypte berichtjes en een nieuw spraakbericht. Annemarijn verwoordt iets wat inmiddels bij mij zelf ook is gaan borrelen. Ze legt de vinger precies op de zere plek en ik voel me gehoord en gezien. Twee dingen die heel dicht bij geliefd liggen.
Ik reageer en we kletsen over wat er in hun leven afspeelt. De week gaat verder. We checken nog eens bij elkaar in. Dit keer is het Annemarijn die een hart onder de riem nodig heeft. Lisa en ik denken met haar mee. We kunnen haar probleem niet oplossen maar we kunnen ons wel in haar verplaatsen. Meedenken, zo goed mogelijk raad geven. Mini-podcasts gaan over en weer. Soms direct, soms met tussenpozen van uren of dagen. Wanneer ik op zoek ben naar iemand die even wil luisteren, kan ik ze altijd berichten. Gevoelsmatig staan wij altijd in contact. Daar kan je de kriebels van krijgen, maar ik vind het een heerlijk idee. Mijn twintigerjaren uitvogelen met mijn beste vriendinnen, ik geniet er van.
Zo bestaat de hotline al jarenlang voort. Ze zijn er voor de hoogtepunten, het goede nieuws of de kleine dingen om te vieren (‘Kijk wat ik heb geschilderd’). Maar ook (en vooral) in de weken waarop alles tegen lijkt te zitten. De weken waarin je slecht nieuws krijgt, je fietssleutel verliest en je favoriete sieraad kapot trekt. Geen detail is te klein of onbenullig om te delen. Dat vind ik een troostrijk idee.
Wat ontzettend fijn om zo lief en leed met elkaar te kunnen delen.