Zon-anxiety

Over de angst om niet genoeg van het mooie weer te genieten

Met het komen van de voorjaarszon, komt ook de zon-anxiety. Die is tijdens die eerste mooie dagen altijd het ergst, zeker in een dicht- en hoogbebouwde stad als Rotterdam. Zon-anxiety is de angst om niet genoeg van het weer te genieten en de onzekerheid over waar je nog zonnestralen mee kan pakken aan het eind van je werkdag. Annemarijn appt op donderdag al over onze afspraak op maandag. Er is zon en 15 graden voorspeld. Of we een uurtje eerder dan normaal kunnen afspreken zodat we voor het eten nog even op het terras kunnen zitten. Lisa en ik gaan daar natuurlijk graag mee akkoord. Ik begrijp de zon-anxiety maar al te goed.

Vlak voor onze terras afspraak loop ik buiten nog een rondje (want te mooi weer om binnen te zitten). Wanneer ik bij mijn voordeur kom zie ik dat ik niet mijn eigen huissleutels heb meegenomen maar die van Jan. Toen ik vorige week op een grijze dag mijn fietssleutel kwijt raakte was dat bijna de druppel die de emmer deed overlopen. Nu haal ik mijn schouders op en bel mijn huisgenootje om te vragen of ik haar sleutel kan komen ophalen op haar kantoor. Dat is een kwartier wandelen, maar ik vind het helemaal niet erg want: de zon schijnt. Soms voel ik me net een kamerplant.

Ik haal de sleutel op, wandel terug naar huis en race daarna op mijn fiets door de stad om op tijd op het terras te zijn. We hebben een plek uitgekozen waar naar verwachting nog zon te zien is tijdens de late namiddag. Ik arriveer als eerste en zie vanaf een afstand al dat de zon inderdaad nog een hele rij tafels verlicht. Wanneer ik dichterbij kom zie ik ook nog dat één van die tafels vrij is. Ik weet niet hoe snel ik mijn fiets neer moet zetten en de tafel moet claimen. Het is gelukt, triomfantelijk stuur ik een berichtje in de groepsapp. Een paar minuten later arriveren Lisa en Annemarijn. Ze schuiven aan en we bejubelen het heerlijke weer. Het is maandagmiddag maar we kunnen het niet laten om Aperol Spritz en rosé te bestellen. Wat ziet het leven er anders uit wanneer de zon schijnt. Ik adem de warme lucht en belofte van het voorjaar diep in. We blijven zitten totdat de zon bijna verdwenen is, we moeten alles eruit halen wat er in zit.

---